شناسه خبر: 3554

لینک کوتاه صفحه

https://boushehr.dmsonnat.ir/?p=3554

شهید عبداله ابراهیمی
شهيد عبدالله ابراهيمي در سال ۱۳۴۲ در روستاي تيموي شمالي در خانواده اي مذهبي و مؤمن ولي فقير ديده به جهان گشود.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دفتر نمایندگی ولی فقیه در امور اهل سنت استان بوشهر، اهل سنت همواره در خط مقدم دفاع از کشور بوده اند، مرزنشینانی که در مواجه با دشمن خارجی به دفاع از کشور برخاستند و شهدای زیادی را در این راه تقدیم انقلاب اسلامی کردند.

زندگینامه شهید عبدالله ابراهیمی
معمولاً هرگاه بخواهند زندگی شخصی را به رشته تحریر درآورند و یا از حیات کسی سخنی بگویند خواسته و یا ناخواسته به سراغ مشخصات شناسنامه ای آن فرد می روند. و چنین می گویند که فلانی فرزند فلان در تاریخ فلان متولد شده است. و مثلاً فلان قدر سال زندگی نموده است. اما حقیقت حیات هر کس چیزی والاتر و بالاتر از این هاست. چرا که به قول معصوم (علیه السلام) :«قیمت و ارزش هر شخص به مقدار اعمال نیکی است که از او سر می زند و انجام پذیر می گردد».
بنابراین برادر شهیدمان عبد الله ابراهیمی گرچه اینک نیز از حیات جاودان اخروی برخورداراست؛ لکن زندگی دنیوی او هم یک زندگی پربار و آموزنده بود که به حق، خود مکتبی است برای آموختن؛ و سنگ محکی است برای سنجیدن. چرا که او عاشق بود و همچون پروانه جانانه حول شمع انقلاب اسلامی و امام بزرگ بشریت پرواز کرد. تا بالاخره ندای «ارجعی الی ربک» حق را پاسخ گفته و گرچه خود سوخت اما به قول استاد شهید مرتضی مطهری محفل بشریت مظلوم و مستضعف را روشنی بخشید و مسیر مستقیم هدایت را بیش از پیش منور گردانید.
آری این عبدالله بود که همچون علی دنیا را سه طلاقه کرده و جنب و جوش و خواب و بیداری خویش را وقف انقلاب و مستضعفین نموده و تا سر حد جانبازی و ایثار در این راه به حرکت الهی خود ادامه داد.
شهید عبدالله ابراهیمی در سال ۱۳۴۲ در روستای تیموی شمالی در خانواده ای مذهبی و مؤمن ولی فقیر دیده به جهان گشود. و در سن هفت سالگی روانه مدرسه شد. به علت فقر مالی نتوانست مدرسه را ادامه دهد و به همین علت تا کلاس دوم ابتدائی بیشتر درس نخواند. دوازده سال بیشتر نداشت که به کارگری پرداخت و مدت زیادی مشغول بود. بعد به خدمت سربازی رفت و در تاریخ ۱۲/۱۲/۶۲ در آب های خلیج فارس به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

خاطرات شهید عبدالله ابراهیمی
روای: ابراهیم ستوده – همرزم شهید
عنوان: از جان گذشته
و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون
در جبهه با شهید عبدالله ابراهیمی با هم بودیم. ما عده کمی بودیم و در مأموریت های دریائی و زمینی شرکت می کردیم.
۶ سرباز خدمه توپ پدافند و ۲ درجه دار، این ۸ نفر به صورت تیم بودیم و چندین بار با هم مأموریت رفتیم. اولین مأموریت، صفر۳ آبادان و دومین مأموریت بهمن شیر آبادان و سکوهای نفتی مانند سکوی نوروز – سکوی اردشیر – سکوی فریدون، سکوی بهرکان بود. در این چند مأموریت، چندین موشک به ما شلیک کردند و من زخمی شدم. چند تکه ترکش ریز خوردم و بعد از آن هیچ مأموریت دیگری نرفتم. درآن زمان با هم ۲۲ ماه خدمت بودیم. ولی آن شهید بزرگوار راه خود را ادامه داد. حتی در مرتبه آخر از مأموریت برگشته و برگ مرخصی در دست داشت و قرار بود صبح به مرخصی برود. ولی آن شب اعلام کردند که فردا مأموریت کاروان است و چه کسی داوطلب است برود؟ آن شهید بزرگوار مرخصی اش را لغو کرد و دوباره به مأموریت رفت. در همان مأموریت یعنی در تاریخ ۱۳/۱۲/۶۲ شهید شد. محل شهادت وی نیز در خور ابوموسی است. شهید سربازی دلاور و شجاع بود. واقعاً جبهه مردان خود را شناخته بود. مردانی که هرگز از تیر و ترکش نهراسیدند و جان گران قیمت خود را هدیه دادند و به آرزوی شهادت نائل گردیدند.


نام: عبداله
نام خانوادگی: ابراهیمی
نام پدر: حسن
شماره شناسنامه: ۲۳۲
تاریخ تولد: ۱۳۴۲/۰۸/۰۴
محل تولد: روستای خِرّه
مذهب: اسلام – سنّی
وضعیت تأهل: مجرد
میزان تحصیلات: دوم ابتدائی
شغل: سرباز
یگان اعزامی: ارتش
مسؤلیت در جبهه: تک تیرانداز
نحوه شهادت: غرق شدن در آب
کیفیت شهادت: جبهه و جنگ
تاریخ شهادت: ۱۳۶۲/۱۲/۱۲
محل شهادت: آب های خلیج فارس
عملیات: رزم دریایی
محل دفن: روستای خِرّه

فهرست